Morgen gaat de wind in de zeilen, terwijl op het moment de wind nog langs ons heen waait van de windmolen aan het plafond die de verzengende hitte probeerd te onderdrukken.
Panama zal worden aangedaan na een 5 daagse zeiltrip via de San Blas Islands. Iets waar we beide erg naar uit kijken, en Michael zal hier op een van de eilanden zijn verjaardag nog vieren ook.
Gisteren zijn vanuit Taganga weer in Cartagena aangekomen. Een mysterieuze en ontzettend mooie plek. Taganga is meer dan een dorp aan het eind van een doodlopende weg.
Slingerend over de bergpassen arriveer je in een baar en spreidtde zee zich voor je uit. De bergen rondom zijn bezaaid met kleuren, groen, paars, bruin, geel en de palmbomen rijken tot op het strand.
De zee zelf is even mistiek door de wisseling van kleuren die er in verschijnen. Soms is het helder blauw, met een zeebries lijkt het groen te worden om dan weer donker blauw te worden. En als het stil staat is het helder als een kristal en rijkt het oog tot in de diepte.
Dan zijn er nog de rotspartijen waar het water onregelmatig tegenaan schuift zoals de gedachten heen en weer gaan.
Vijf dagen van rust en heerlijke vers gemaakte fruitshakes aan het strand of in een van de vele restaurantjes. Columbia kan heel goed voor je zijn.
Zo zijn we vanuit Taganga, via Santa Marta, naar Tyrona Park gegaan. Een busrit van een dik uur en dan sta je aan de poort van het Parque National.
Hier zijn we maar in een achterbak van een oude truck/fruitwagen gestapt om ons een grote wandeling te besparen. Aangekomen bij de werkelijke ingang betreed je dan de Columbiaanse jungle, om via een zandpad, dat tevens door vele magere paarden betreden wordt, alsnog een hike van 20 a 30 minuten te maken.
Bezweet door de hitte is het toch intens genieten van het natuurschoon om ons heen.
Na die 20 a 30 minuten is het bizar om te zien waar je uitkomt. Recht op het strand. Hier heb je echt het gevoel dat je in een vakantiefoto staat uit een magazine. Jungle op de achtergrond, een geelig strand, golven van de zee, natuurlijk gevormde rotsen die fungeren als golfbrekers die nog onder het groen zitten van de jungle. Daar sta je dan, je snuift de frisse lucht eens goed door je neus op en je geniet.
Toen we de terugweg de zandpaden weer verlaten hadden zag Michael een Columbiaanse familie in een pickup truck stappen. Aan de vriendelijke mensen gevraagd of wij er niet in de achterbak bij konden. Als het om drie mensen ging was dit geen probleem.
Heerlijk in de achterbak de wind door onze haren laten gaan. Eenmaal bij de weg aangekomen boden ze ons nog aan om ons helemaal naar Santa Marta te brengen. Dit namen we met veel dankbetuigingen natuurlijk aan.
Echter na een tiental meters bleek er verderop de policia te staan en dit durfde de vriendelijk familie niet aan met toeristen achterin de bak. De mensen vriendelijk bedankt, uitgestapt en een taxi naar het hostel gepakt.

Dit waren de afgelopen dagen en weken voor ons. De dagen ervoor, kerst en oud en nieuw zijn eveneens mooi en goed voor ons geweest.
We hebben een groot kerstdiner gehad in het hostel in Medellin en hebben het vuurwerk voor oud en nieuw in het warme Cartagena aan het strand mogen ervaren.

Nu wacht Centraal Amerika op ons en we kunnen niet wachten om de zeilen te heisen morgen.

Suerte!
Michael en Rutger
x

(iedereen nog bedankt voor de berichten op de site en blijf ze posten! ;) blijft ook leuk om wat te horen uit het (koude) NL)