MET EEN TAS VOL ERVARING WEER NAAR HUIS..


Bijna 7 maanden geleden in September 2008 , toen de kou zijn intrede weer deed in ons thuisland , de blaadjes van de bomen zich van de kleur groen ontdeden , en zich bij een frisse September wind liet losrukken , om zich vervolgens met een paar zwiegerige zwaaien op een bladerkleed van boomsoort genoten te laten vallen , en de inwoners van Nederland hun zonnebril en korte broek konden verwisselen voor een sjaal en een paar fijne warme handschoenen , stopten wij onze korte broek..zonnebril en nog wat andere zomerkledij in een grote backpack om Nederland te verruilen voor een lenteachtig Argentinie.
Geen Winter voor ons , maar 3 zomers achter elkaar.
Buenos Aires , de hoofdstad van Argentinie werd onze slagplaats voor een lange homerun naar het laaste honk Mexico City.
Waar we nu beland zijn , om de laatste dagen hier door te brengen voor we terug gaan naar ons thuis honk Nederland.
Mexico City....een kolosaal stuk beton met spaghetti slierten van asfalt er tussenin , en een mensenmassa van ( zo hebben wij ons laten vertellen door een aantal personen ) zo´n bijna 30 miljoen Mexicanen , vakantiegangers en immigranten.
7 maanden lang reizen , door 11 landen om precies te zijn.
7 maanden lang leven in een totaal verschillende cultuur dan wij Nederlanders gewend zijn.
Een verschil dat voor jullie misschien moeilijk te bevatten is , totdat je het van dichtbij meemaakt , en je je dan past beseft hoe goed wij het hebben in ons kikkerlandje vol structuur , netheid , regels , wetten , verzekeringen en andere rompslomp.
Een cultuur , of het nou om Zuid-Amerika of Centraal Amerika is , waar moeilijk in te intregeren valt.
Vele steden , landschappen , natuurgebieden , dorpjes , zeeen en bergen hebben wij gezien.
Iets wat natuurlijk prachtig en fasinerend is , maar ook haast teveel in 1 grote reis.
Elke dag weer wat nieuws...dingen om over na te denken , of om gauw weer te vergeten.
Open staan voor alles wat op je afkomt in zo´n reis staat voorop.
Je ontmoet mensen van over de hele wereld , zij vertellen of jij verteld.
Je doet nieuwe ideen op , past dingen in je eigen manier van denken en doen aan.
En je merkt dat je naarmate je een aantal maanden reist veranderd in doen en laten.
De Nederlandse maatschappij dacht ons aardig te hebben gevormd in de laatste jaren , maar 7 maanden Latijns Amerika is een goeie tegenhanger om ons iets te leren over het leven op een andere wijze.
Het zal dan straks ook weer wennen worden voor ons om weer mee te mogen ¨rennen¨ in de Nederlanse maatschappij.
De 7 maanden die wij hebben ervaren als een leerzame tijd in prachtige gebieden en interesante steden.
Meer dan 100 verschillende slaapplaatsen die verschilden van houten plank in een omgebouwd varkenshok , of een prinselijk bed op Aruba bij neef Allard.
Van korte dagtrips of routes van 3 uur in een bus naar busritten van 20 uur of meer.
Bij elkaar opgeteld misschien wel meer dan 3 weken aan 1 stuk in een bus doorgebracht.
Zitplaatsen in zo´n bus die varieerden van koningklijke troon met een film als vermaak naar een ijzerenplaat van een stuk schuimrubber met keiharde Salsa muziek die je de hele nacht wakker houd.
Veel geleerd , gezien en gedaan , maar ook dingen over geslagen omdat ze eenvoudig weg te duur waren , omdat anders ons budget in de knel zou komen.
Reizen is mooi..maar ook duur , vooral voor langere tijd.
Ook Latijns Amerika wordt langzamerhand duurder , omdat de mensen hier ook wel in de gaten hebben dat er steeds meer mensen kiezen voor 1 van hun warme en interesante landen waarin veel te zien en te beleven valt.
Wel kunnen we iedereen aanraden om de drukte van Nederland voor een tijdje achter zich te laten , en zich voor een bepaalde tijd te laten onderdompelen in een totaal andere cultuur.
Reizen is leerzaam , interesant en vol avonturen.
Je begint een reis met een tas vol kleren , en komt terug met 2 tassen.
1 tas met diezelfde kleren ( alleen wat meer gekromen in de was ) nieuwe kleren en souveniers.
En 1 ontzichtbare tas vol levenservaring , nieuwe ideen , gedachten , en interesante of avontuurlijke verhalen.

Maar daar zitten we nu dan, in Mexico City, de stad waar we van iedereen weer een nieuw getal te horen krijgen als het om het inwonersaantal gaat.
Voor ons is het meest interessante getal dat we tot nog toe gehoord hebben, 30 miljoen. Een stad zonder grenzen lijkt het wel, letterlijk en figuurlijk. Als je op de mirador staat op de 42e verdieping is er enkel stad wat er bij je binnen komt. Van horizon tot horizon, stad. Een bizar gezicht en een grandioze metropool onder onze voeten.
Overal hoor je verschillende verhalen over deze megastad. Kidnapping, moorden, corruptie, drugsbendes, kortweg een onveilige plek om heen te gaan.
Dit beeld word je vooral buiten de stad en het land zelf gegeven. Toen we eenmaal in Mexico aangekomen waren werden deze verhalen al snel anders. 'Een grote stad, dat zeker, maar niet onveilig', 'een interessante stad waar heel veel te zien is, van musea tot aan parken'.
Wat wij tot nu toe ervaren hebben in deze stad is ook niets van alle horror verhalen. Het voelt veilig, er is veel politie op straat, er is een goed en goedkoop metrosysteem, de mensen zijn vriendelijk en er zijn inderdaad vele musea.
Zo hebben we het martelmuseum al gezien, naast een museum met een gigantische muurschildering, Musea de Cuidad de Mexico met drie verdiepingen met onder andere een fotoreportage van 50 journalisten en waarschijnlijk zullen we onze laatste dagen eveneens vullen met het bezoeken van musea en onszelf verrijken met al dat interessants wat het te bieden heeft.

Maar we hebben deze 7 maand natuurlijk vele indrukken meer gehad dan deze stad vol met musea. Deze indrukken volgden elkaar dan ook in rap tempo op. Zo ook in het staartje van onze reis.
Mexico is tot op heden erg goed voor ons geweest en is dan ook een fijn laatste land om aan te doen.
In Palenque, de eerste stad die we aandeden, begon het al goed. We kwamen aan in een relax hostel te zitten waar de apen vrolijk door de bomen klommen. Het was een net geopend hostel dat gerunt wordt door drie jonge jongens van onze leeftijd. We hebben hier dan ook rustig een weekje gezeten en Michael heeft hier zijn cd´s ook nog mogen draaien.
Na het rustige verblijf in Palenque en een van onze laatste ruines gezien te hebben (de laatste hebben we gisteren gezien Teotihuocan, probeer dat maar eens uit te spreken) zijn we naar San Cristobal gegaan. Een mooie stad met veel kerken, daar waar de Mexicanen misschien wel de hoofdprijs winnen als het om het aantal kerken gaat. Het staat er overal vol mee. Behalve aan de strandsteden waar we gezeten hebben, daar waren het de strandstoelen die het strandbeeld vormden.
Waar het zwemmen in Puerto Escondido, de eerste strandplaats, nog verboden was vanwege de hoge golven en de sterke stroming, kon er in Mazunte wel heerlijk gezwommen worden. Een erg mooie plek overigens, maar waar de luxe erg ver te zoeken was. Een douche die zijn functie niet kent en een wc die naar westerse begrippen niet als wc omschreven zal worden.
Dit kan echter allemaal snel veranderen. Stap in een ´the A-team´ bus, slinger zes uur door de bergen heen en je zit in het meest verzorgde hostel die maar gezien hebben.
De constante verandering wordt na 7 maand bijna normaal en het heeft bij ons beide zijn invloed ook wel gehad. We zijn er beide nu dan ook wel klaar voor om het kleine Nederland weer binnen te gaan over een weekje.
We hebben een ontzettend mooie en interessante tijd gehad in Latijns-Amerika waarin we beiden veel geleerd hebben. We hebben vele plekken mogen verkennen en in onze herinnering op mogen slaan, mensen ontmoet die we wel of niet weer gaan zien, maar voor ons is het nu weer tijd om onze familie en vrienden in levende lijve weer te zien.


Verder willen we iedereen nog bedanken voor de berichten op deze site....hyves..of facebook..



Tot over een week!

x