Met een tas vol levenservaring weer terug naar huis

MET EEN TAS VOL ERVARING WEER NAAR HUIS..


Bijna 7 maanden geleden in September 2008 , toen de kou zijn intrede weer deed in ons thuisland , de blaadjes van de bomen zich van de kleur groen ontdeden , en zich bij een frisse September wind liet losrukken , om zich vervolgens met een paar zwiegerige zwaaien op een bladerkleed van boomsoort genoten te laten vallen , en de inwoners van Nederland hun zonnebril en korte broek konden verwisselen voor een sjaal en een paar fijne warme handschoenen , stopten wij onze korte broek..zonnebril en nog wat andere zomerkledij in een grote backpack om Nederland te verruilen voor een lenteachtig Argentinie.
Geen Winter voor ons , maar 3 zomers achter elkaar.
Buenos Aires , de hoofdstad van Argentinie werd onze slagplaats voor een lange homerun naar het laaste honk Mexico City.
Waar we nu beland zijn , om de laatste dagen hier door te brengen voor we terug gaan naar ons thuis honk Nederland.
Mexico City....een kolosaal stuk beton met spaghetti slierten van asfalt er tussenin , en een mensenmassa van ( zo hebben wij ons laten vertellen door een aantal personen ) zo´n bijna 30 miljoen Mexicanen , vakantiegangers en immigranten.
7 maanden lang reizen , door 11 landen om precies te zijn.
7 maanden lang leven in een totaal verschillende cultuur dan wij Nederlanders gewend zijn.
Een verschil dat voor jullie misschien moeilijk te bevatten is , totdat je het van dichtbij meemaakt , en je je dan past beseft hoe goed wij het hebben in ons kikkerlandje vol structuur , netheid , regels , wetten , verzekeringen en andere rompslomp.
Een cultuur , of het nou om Zuid-Amerika of Centraal Amerika is , waar moeilijk in te intregeren valt.
Vele steden , landschappen , natuurgebieden , dorpjes , zeeen en bergen hebben wij gezien.
Iets wat natuurlijk prachtig en fasinerend is , maar ook haast teveel in 1 grote reis.
Elke dag weer wat nieuws...dingen om over na te denken , of om gauw weer te vergeten.
Open staan voor alles wat op je afkomt in zo´n reis staat voorop.
Je ontmoet mensen van over de hele wereld , zij vertellen of jij verteld.
Je doet nieuwe ideen op , past dingen in je eigen manier van denken en  doen aan.
En je merkt dat je naarmate je een aantal maanden reist veranderd in doen en laten.
De Nederlandse maatschappij dacht ons aardig te hebben gevormd in de laatste jaren , maar 7 maanden Latijns Amerika is een goeie tegenhanger om ons iets te leren over het leven op een andere wijze.
Het zal dan straks ook weer wennen worden voor ons om weer mee te mogen ¨rennen¨ in de Nederlanse maatschappij.
De 7 maanden die wij hebben ervaren als een leerzame tijd in prachtige gebieden en interesante steden.
Meer dan 100 verschillende slaapplaatsen die verschilden van houten plank in een omgebouwd  varkenshok , of een prinselijk bed op Aruba bij neef Allard.
Van korte dagtrips of routes van 3 uur in een bus naar busritten van 20 uur of meer.
Bij elkaar opgeteld misschien wel meer dan 3 weken aan 1 stuk in een bus doorgebracht.
Zitplaatsen in zo´n bus die varieerden van koningklijke troon met een film als vermaak naar een ijzerenplaat van een stuk schuimrubber met keiharde Salsa muziek die je de hele nacht wakker houd.
Veel geleerd , gezien en gedaan , maar ook dingen over geslagen omdat ze eenvoudig weg te duur waren , omdat anders ons budget in de knel zou komen.
Reizen is mooi..maar ook duur , vooral voor langere tijd.
Ook Latijns Amerika wordt langzamerhand duurder , omdat de mensen hier ook wel in de gaten hebben dat er steeds meer mensen kiezen voor 1 van hun warme en interesante landen waarin veel te zien en te beleven valt.
Wel kunnen we iedereen aanraden om de drukte van Nederland voor een tijdje achter zich te laten , en zich voor een bepaalde tijd te laten onderdompelen in een totaal andere cultuur.
Reizen is leerzaam , interesant en vol avonturen.
Je begint een reis met een tas vol kleren , en komt terug met 2 tassen.
1 tas met diezelfde kleren ( alleen wat meer gekromen in de was ) nieuwe kleren en souveniers.
En 1 ontzichtbare tas vol levenservaring , nieuwe ideen , gedachten , en interesante of avontuurlijke verhalen.

Maar daar zitten we nu dan, in Mexico City, de stad waar we van iedereen weer een nieuw getal te horen krijgen als het om het inwonersaantal gaat.
Voor ons is het meest interessante getal dat we tot nog toe gehoord hebben, 30 miljoen. Een stad zonder grenzen lijkt het wel, letterlijk en figuurlijk. Als je op de mirador staat op de 42e verdieping is er enkel stad wat er bij je binnen komt. Van horizon tot horizon, stad. Een bizar gezicht en een grandioze metropool onder onze voeten.
Overal hoor je verschillende verhalen over deze megastad. Kidnapping, moorden, corruptie, drugsbendes, kortweg een onveilige plek om heen te gaan.
Dit beeld word je vooral buiten de stad en het land zelf gegeven. Toen we eenmaal in Mexico aangekomen waren werden deze verhalen al snel anders. "Een grote stad, dat zeker, maar niet onveilig", "een interessante stad waar heel veel te zien is, van musea tot aan parken".
Wat wij tot nu toe ervaren hebben in deze stad is ook niets van alle horror verhalen. Het voelt veilig, er is veel politie op straat, er is een goed en goedkoop metrosysteem, de mensen zijn vriendelijk en er zijn inderdaad vele musea.
Zo hebben we het martelmuseum al gezien, naast een museum met een gigantische muurschildering, Musea de Cuidad de Mexico met drie verdiepingen met onder andere een fotoreportage van 50 journalisten en waarschijnlijk zullen we onze laatste dagen eveneens vullen met het bezoeken van musea en onszelf verrijken met al dat interessants wat het te bieden heeft.

Maar we hebben deze 7 maand natuurlijk vele indrukken meer gehad dan deze stad vol met musea. Deze indrukken volgden elkaar dan ook in rap tempo op. Zo ook in het staartje van onze reis.
Mexico is tot op heden erg goed voor ons geweest en is dan ook een fijn laatste land om aan te doen.
In Palenque, de eerste stad die we aandeden, begon het al goed. We kwamen aan in een relax hostel te zitten waar de apen vrolijk door de bomen klommen. Het was een net geopend hostel dat gerunt wordt door drie jonge jongens van onze leeftijd. We hebben hier dan ook rustig een weekje gezeten en Michael heeft hier zijn cd´s ook nog mogen draaien.
Na het rustige verblijf in Palenque en een van onze laatste ruines gezien te hebben (de laatste hebben we gisteren gezien Teotihuocan, probeer dat maar eens uit te spreken) zijn we naar San Cristobal gegaan. Een mooie stad met veel kerken, daar waar de Mexicanen misschien wel de hoofdprijs winnen als het om het aantal kerken gaat. Het staat er overal vol mee. Behalve aan de strandsteden waar we gezeten hebben, daar waren het de strandstoelen die het strandbeeld vormden.
Waar het zwemmen in Puerto Escondido, de eerste strandplaats, nog verboden was vanwege de hoge golven en de sterke stroming, kon er in Mazunte wel heerlijk gezwommen worden. Een erg mooie plek overigens, maar waar de luxe erg ver te zoeken was. Een douche die zijn functie niet kent en een wc die naar westerse begrippen niet als wc omschreven zal worden.
Dit kan echter allemaal snel veranderen. Stap in een ´the A-team´ bus, slinger zes uur door de bergen heen en je zit in het meest verzorgde hostel die maar gezien hebben.
De constante verandering wordt na 7 maand bijna normaal en het heeft bij ons beide zijn invloed ook wel gehad. We zijn er beide nu dan ook wel klaar voor om het kleine Nederland weer binnen te gaan over een weekje.
We hebben een ontzettend mooie en interessante tijd gehad in Latijns-Amerika waarin we beiden veel geleerd hebben. We hebben vele plekken mogen verkennen en in onze herinnering op mogen slaan, mensen ontmoet die we wel of niet weer gaan zien, maar voor ons is het nu weer tijd om onze familie en vrienden in levende lijve weer te zien.


Verder willen we iedereen nog bedanken voor de berichten op deze site....hyves..of facebook..



Tot over een week!

x

9 reacties | reageer

Kuupert die kiept

Terwijl in Guatemala Kuupert nog een kuub klei kiept met de kiepkruiwagen, zijn wij al weer in Mexico aangekomen. Palenque om precies te zijn.
Via stuiterende zandwegen, een hutje als migratie- stempelpost ergens in het boerenland, een rivier met vele kolken en daarna een stuk over de Mexicaanse highway, zijn we na zo´n 9 uur rijden aangekomen in Palenque, de stad waar we nu bivakeren.

Guatemala is een land dat zeker lang in ons geheugen zal blijven zitten. Bijna een maand hebben we rondgerezen in dit prachtige stukje Centraal-Amerika.
Van het zonnige Aruba vol rijke vakantiegangers, vlogen we naar Guatemala City. Even wennen om het backpacken weer op te pakken, maar na twee dagen zit je er weer helemaal in en is het weer heerlijk om van hot naar her te gaan.
Antigua werd als eerste aangedaan, een prachtig oud koloniaal stadje, waar de oudheid nog in geuren en kleuren te voelen is. De straten smal en bekleed met kinderkoppen,  vele oude kerken  en een grote markt waar ze veelal dezelfde spullen (textiel en andere kunst stukken) voor een zeer lage prijs willen verkopen.
Het is hier, Antigua, waar wij ook een  actieve vulkaan beklommen, Pacaya genaamd, waar helaas weinig foto´s van zijn vanwege de mist die ons van het kiekjes schieten weerhield.
Vanuit Antigua was het weer krap zitten voor een paar uur in een shuttlebus naar Xela.
Xela de stad waar bijna iedere backpacker heen gaat om zijn spaans te verbeteren of om even heerlijk uit te rusten in een van de nabij gelegen warmwaterbronnen. Voor ons geen van beide, maar de rust hebben we zeker wel gepakt. De temperaturen waren hier wel verassend, ´s nachts koud, met zelfs een beetje vorst en overdag een heerlijk lente zonnetje waardoor we toch nog een beetje het gevoel hadden een winter en lente meegemaakt te hebben, al was het maar voor een paar dagen.
Ook Lago Atitlan werd door deze twee heren bezocht, "Het mooiste meer van Latijns-Amerika", volgens de meeste mensen in Guatemala dan.
Ieder meer heeft zo zijn eigen schoonheid, mystiek en iets specials. Zo ook dit meer, omringt door hoge bergen en kleine dorpjes, een magische plek.
Van een van de dorpjes Panajachel was het 14 uur rijden naar de andere kant van het land. 14 uur in een ijskoude bus, want ze zijn hier O zo trots op hun airco en je krijgt dan ook een harde "Nee" te horen als je vriendelijk vraagt als die misschien ook uit kan. Flores was de eindbestemming van deze lange rit. Een plaats waar vele mensen heen gaan om een rustplek te zoeken voor dat ze naar De beroemde Maya-tempels afreizen.
Wij zijn hier uiteraard ook heen geweest. Dit was een van de redenen om Centraal-Amerika aan te doen, de Maya´s. Ze blijven ons facineren.
Hier is Tikal voor de meeste mensen misschien niets meer dan een dag atractie iets wat je gezien moet hebben, omdat het in de highlight top vijf staat van de meeste Centraal-Amerika guide books.  Maar voor ons is het veel meer dan dat alleen een dag atractie. Voor ons was het drie dagen geschiedenisles, vol interessante en leerzame dingen.
We weten allemaal dat de zon opkomt en weer onder gaat, de dag verandert in de nacht en we vinden dit allemaal maar wat vanzelfsprekend.
Nu mocht het zo zijn dat er een paar duizend jaar geleden (precies in dit werelddeel) een cultuur ontstond die de cyclus van de (opkomst en de ondergang van de) zon in een ander daglicht stelde. Het was hier, in dit werelddeel, dat de mensen de dag als het leven zagen, als vitaliteit en de kracht. De nacht zagen ze als het tegenovergestelde, als de dood, het donker, maar ook voor vrijheid. Want hier in de mayacultuur was de dood iets wat niet gevreesd werd. Het was zelfs zo dat ze een soort voetbalspel hadden, laten we het mayavoetbal noemen, waarbij je als winnaar gedood werd. De dood was hier de winst, een eer om naar de goden te mogen.
Een cultuur die dus iet wat anders over de normale verschijnselen van het leven denkt.
Beiden vinden we het dan ook erg interessant om hier door de bossen te lopen of door de jungle te struinen op zoek naar ruines.
Die ruines en tempels zijn dan ook erg imposant en fascinerend, zoals ook op de foto´s te zien is. En dit allemaal op een prachtige plek ver de jungle in.
Wij waren de eerste dag om vijf uur in de ochtend het park ingeslopen, een uur voor opening in het donker door de jungle vol met rare geluiden. Opzoek naar de tempel die beklommen moest worden om de duisternis te zien verdwijnen om plaats te maken voor de zonnestralen. Een prachtige ervaring in een prachtig land vol met mogelijkheden.
Met een voldaan gevoel gaan we de laatste maand in, want 22 april zullen onze voetzolen europa weer voelen.
Nu zal Mexico ons geheugen binnen treden.

3 reacties | reageer

Een kleine vakantie in een grote reis

Aruba, het veilige westerse eiland wat ergens nog tot Nederland toebehoord.

Rijke, vooral dikke, Amerikanen banen zich hier een weg in het witte, soms zachte, strandzand. De mensen hier schijnen van hun geld te genieten. Dikke Amerikaanse auto's grote huizen met uizichten over de grote oceaan. Of ze rollen met grote getalen van een luxueus cruiseschip waarna ze in Oranjestad nieuwe diamanten ringen uitzoeken bij een van de vele zaken waar Hindoes achter de toonbank staan om je vriendelijke te woord te staan.

Wij kunnen wel zeggen dat dit een ander gevoel is dan Latijns- Amerika. Luxe, weelde, en de andere taal maken hier deel van uit. (bij aankomst op het vliegveld konden we gewoon met Nederlands uit de voeten, rare gewaarwording weer)
Hier komt bij dat we niet meer met z'n tweeën in een hostel zitten, maar huizen bij Heer Addink, Allard de huisheer wel te verstaan.

We verblijven hier als koningen te rijk in een riante villa op Tierre del Sol, het meest luxe villapark op Aruba.
Allemaal een eigen slaapkamer met een eigen badkamer erbij. Op tv's wordt niet bezuinigd, want twee van de drie slaapkamers staat er een en in de woonkamer hangt de grootste.
Dan als je de grote schuifdeur open trekt en jezelf richting de brede veranda beweegt, kun je als je je zwembroek aan hebt, zo in het zwembad duiken. Geen onaangename luxe op dit warme eiland.

Na een week wennen aan al deze nieuwe backpackers omstandigheden, kwamen er twee goede vrienden uit Nederland over. Tim en Milou die twee weken vakantie hadden verdiend en ons gezeldschap kwamen brengen. Gisteren zijn ze echter weer richting Nederland gevlogen, maar we hebben het samen erg leuk gehad. Goed om je vrienden weer te zien en verhalen te kunnen delen.

Zo hebben we met z'n vijfen uiteraard ook weer nieuwe verhalen gemaakt.
Allard had een mooie jeep gehuurd waarmee we eens flink door de duinen gingen crossen. Los komen van de grond en kleine watertjes werden hier niet geschuwd. We gingen hiermee ook op pad naar de Natural Pool. Leuk om te vermelden is dat er in de auto 1 sticker zat die zei: "do not drive to the Natural Pool." Maar ja, voor een paar rebelse jongeren maakt het dit natuurlijk extra uitdagend. Op naar de Natural Pool dus.
Door de binnenlanden, voor zover dit kan op dit 'grote' eiland, weg van het toerisme. We moesten altijd links aanhouden, maar bij een twijfel rechtdoor gegaan. Hier reden we dan zo een berg op met een een doodlopende weg. Toch bleek het een geluk bij een ongelijk, want het uizicht hier was zeer de moeite waard. Vanaf hier kon je bijna de gehele westkust van het eiland zien en de oceaan over turen.
De berg maar weer afgedaald om de zoektocht voort te zetten. Een stuiterende weg bracht ons uiteindelijk bij een grot. Na enige twijfel en angst voor vleermuizen met ziektes, de grot maar ingegaan en een paar leuke foto's gemaakt.

Iets rustigers, zijn de zonsondergangen. Deze kunnen op Aruba beeldschoon zijn en hier hebben we dan ook een paar avonden naar gekeken. Een heerlijk verfrissend biertje misstond hier niet.
Dan is er hier op het eiland 1 glijbanenpark. Iedere keer als we met de auto ergens heen gingen konden we de hoge torens waar de glijbanen aan vast zitten al zien. Hier moesten we dan ook een keer naar toe.
Ze hebben hier een witte, bijna geheel stijl naar beneden lopend van ontzettende hoogte, kamikaze glijbaan. Uiteindelijk zijn we hier allemaal vanaf gegaan en eenmaal beneden ging de adrenaline door iedereen heen.
Verder hebben we hier carnaval gevierd, wat erg leuk was om mee te maken en zijn we een paar keer heerlijk uit eten geweest.

Wij hebben hier heerlijk uit kunnen rusten, kunnen genieten en een beetje bij kunnen bruinen. Een kleine vakantie in de grote reis.

Voor ons is dit nu ook alweer de laatste dag in dit koninkrijk voor dat we weer richting Latijns- Amerika gaan.

Op naar het laatste deel van de reis waar we nog veel zullen gaan zien en mee maken en waar we erg veel zin in hebben.

Op z'n Arubaans, Ayo, en Allard heel erg bedankt voor je gastvrijheid!

8 reacties | reageer

Overtreffende trap

De reis van Columbia naar Panama was de overtreffende trap van onze reis tot nu toe.
Na bijna 3 weken in het voor ons mooiste land van Zuid-Amerika rond gerezen te hebben , daar kerst..en nieuwjaarsavond gevierd te hebben en aan 1 van de prachtige Caribische stranden gelegen te hebben , werdt het tjid voor de grote stap.
De stap van Zuid naar Centraal , stap van de Inca cultuur naar de Maya cultuur en van Panama naar Columbia.
Geen auto..bus of vliegtuig.
Nee 5 dagen op een semi zeilboot over de Caribishe zee , richting de San Blas Eilanden.
13 mensen , inclusief kapitein verzamelden zich op 15 januari bij de jachthaven in Cartagena.
13 mensen waarvan we er 3 al kenden , en de rest nog onbekend was voor ons , en wij voor hen.
8 slaapplaatsen beneden deks en de andere 5 moesten een plek ergens bovendeks zoeken.
Bij vertrek werdt er nog hard gelachen , veel gepraat en een paar spottende grappen over de Caribische zee gemaakt.
Echter na 3 uur varen , werden de golven hoger en hoger , de gezichten witter , en de praatjes minder.
Golven van 2 m hoog zorgden ervoor dat je evenwicht verstoord werd en je buik af en toe 180 graden omgedraaid werd.
Toen de avond viel , en er absoluut geen land of boot meer in zicht was , begon de ¨kermis¨atractie pas echt op gang te komen.
Meters hoge golven ( 4 m of hoger ) zorgden dat je het gevoel had in een spin te zitten , waarvan het einde nog lang niet in zicht was.
We hadden nog 30 uur te varen voordat het achter zich ergens in de zeebodem kon vast haken.
Ook moesten we om de beurt 2 uur nachtwaak houden.
Wij hadden het evenwicht al redelijk gauw onder controle , maar er waren ook mensen die nog wel is even het hoofd over boord moesten steken.
Maar bij het gevoel dat je s´nachts in je eentje op de uitkijk staat is onbeschrijvelijk.
Je ziet de maan op het water schijnen , de sterren die boven je hoofd schitteren , de hoge golven die voorbij komen.
En het enige geluid dat tegen je trommelvlies aanbokst is het geluid van wind , en het wapperen van het zeil.
Met af en toe een te hoge golf voor de boot , met als gevolg een flinke ¨emmer¨ zoutzee water over heen.
Maar de ervaring was fantastisch , niet wetende die nacht dat de hele trip eigenlijk een fantastische levenservaring zou worden.
Nog 1 dag te varen op de ruige zee en dan zouden we in de nacht op rustigere wateren komen.
Met om ons heen de onbewoonde eilanden van de San Blas aka het Paradijs.
En een paradijs is het zeker , helderblauw water , palmboom stranden met zand dat kon doorgaan voor zout zo wit.
Koraalriffen , snorkelen , of lekker zonnen..pootje baden.
Alles wat je nodig hebt om het een paradijs te noemen was aanwezig.
2 dagen bij de eilanden groep Holandes ( Holland ) 1 dag bij chicime eiland , en de laatste nacht weer dichtbij de kust van Panama waar we onze paspoort stempel kregen.

Een ervaring die bij ons op het netvlies gebrand staat.
Een klein deel van onze reis , waar nog vele verhalen over verteld zullen worden.
Michael die 22 werdt in het Paradijs , cocosnoten met eigen hand ( mes ) openen en op eten.
Zwemmen tussen de onverstelbaar mooi gekleurde vissen van alles soorten en maten.
en dt in een helderblauw natuurlijk zwembad.
Een perfectere afsluiting van ons eerste deel van de reis hadden we niet kunnen wensen.
Na 6 dagen namen we afscheid van leuke groep , en het was van Port vinir ( kustplaatsje in Panama) nog 3 uur stoten en hobbelen in een jeep over modderige zandwegen door de jungle op weg naar Panama city.
Na 3 dagen in de Capital van Panama rond geshouwd te hebben , en het Panama kanaal bekeken te hebben , verkasten we weer naar het volgende ¨Paradijs¨ genaamd Bocas Del Toro.
Een Eilandengroep dichtbij de grens van Costa Rica , waar we ook weer de nodige tropische bezienswaardigheden gaan meemaken.
Dan nog een jungle trip meer landinwaarts , waarna we 6feb vanuit San Jose ( Costa Rica ) naar Aruba vliegen , om Rutger´s neef Allard te begroeten in zijn nieuwe woon en werkplaats.
3 weken Aruba , 3 weken rust en geen tas meer in of uitpakken , bezweet een bus in of uitstappen.
Ons vervolg van de reis door Centraal Amerika zal op 26feb zijn.
Vanuit Guatemala City.
Hier gaan we dan weer verder omhoog , en ons zelf verdrinken in de Maya Cultuur.

Nieuwe camera´s zijn weer gekocht , dus nieuwe foto´s zullen snel weer volgen.
Foto´s van de San Blas Eilanden ( zeiltocht) krijgen we over 2 a 3 weken van de andere reisgenoten.
Er zijn enkele foto´s te zien op Facebook ( voor de mensen die Facebook hebben )
En voor de rest is het nog even wachten geblazen.

Pura Vida..............

Groetjes Rutger & Michael

8 reacties | reageer

De wind in de zeilen

Morgen gaat de wind in de zeilen, terwijl op het moment de wind nog langs ons heen waait van de windmolen aan het plafond die de verzengende hitte probeerd te onderdrukken.
Panama zal worden aangedaan na een 5 daagse zeiltrip via de San Blas Islands. Iets waar we beide erg naar uit kijken, en Michael zal hier op een van de eilanden zijn verjaardag nog vieren ook.
Gisteren zijn vanuit Taganga weer in Cartagena aangekomen. Een mysterieuze en ontzettend mooie plek. Taganga is meer dan een dorp aan het eind van een doodlopende weg.
Slingerend over de bergpassen arriveer je in een baar en spreidt de zee zich voor je uit. De bergen rondom zijn bezaaid met kleuren, groen, paars, bruin, geel en de palmbomen rijken tot op het strand.
De zee zelf is even mistiek door de wisseling van kleuren die er in verschijnen. Soms is het helder blauw, met een zeebries lijkt het groen te worden om dan weer donker blauw te worden. En als het stil staat is het helder als een kristal en rijkt het oog tot in de diepte.
Dan zijn er nog de rotspartijen waar het water onregelmatig tegenaan schuift zoals de gedachten heen en weer gaan.
Vijf dagen van rust en heerlijke vers gemaakte fruitshakes aan het strand of in een van de vele restaurantjes. Columbia kan heel goed voor je zijn.
Zo zijn we vanuit Taganga, via Santa Marta, naar Tyrona Park gegaan. Een busrit van een dik uur en dan sta je aan de poort van het Parque National.
Hier zijn we maar in een achterbak van een oude truck/fruitwagen gestapt om ons een grote wandeling te besparen. Aangekomen bij de werkelijke ingang betreed je dan de Columbiaanse jungle, om via een zandpad, dat tevens door vele magere paarden betreden wordt, alsnog een hike van 20 a 30 minuten te maken.
Bezweet door de hitte is het toch intens genieten van het natuurschoon om ons heen.
Na die 20 a 30 minuten is het bizar om te zien waar je uitkomt. Recht op het strand. Hier heb je echt het gevoel dat je in een vakantiefoto staat uit een magazine. Jungle op de achtergrond, een geelig strand, golven van de zee, natuurlijk gevormde rotsen die fungeren als golfbrekers die nog onder het groen zitten van de jungle. Daar sta je dan, je snuift de frisse lucht eens goed door je neus op en je geniet.
Toen we de terugweg de zandpaden weer verlaten hadden zag Michael een Columbiaanse familie in een pickup truck stappen. Aan de vriendelijke mensen gevraagd of wij er niet in de achterbak bij konden. Als het om drie mensen ging was dit geen probleem.
Heerlijk in de achterbak de wind door onze haren laten gaan. Eenmaal bij de weg aangekomen boden ze ons nog aan om ons helemaal naar Santa Marta te brengen. Dit namen we met veel dankbetuigingen natuurlijk aan.
Echter na een tiental meters bleek er verderop de policia te staan en dit durfde de vriendelijk familie niet aan met toeristen achterin de bak. De mensen vriendelijk bedankt, uitgestapt en een taxi naar het hostel gepakt.

Dit waren de afgelopen dagen en weken voor ons. De dagen ervoor, kerst en oud en nieuw zijn eveneens mooi en goed voor ons geweest.
We hebben een groot kerstdiner gehad in het hostel in Medellin en hebben het vuurwerk voor oud en nieuw in het warme Cartagena aan het strand mogen ervaren.

Nu wacht Centraal Amerika op ons en we kunnen niet wachten om de zeilen te heisen morgen.

Suerte!
Michael en Rutger
x

(iedereen nog bedankt voor de berichten op de site en blijf ze posten! ;) blijft ook leuk om wat te horen uit het (koude) NL)

11 reacties | reageer

Donkere dagen voor de kerst

Hier even een kort berichtje van ons.
We hadden namelijk graag nog een iets groter verhaal willen posten voor de kerst.
Maar dat gaat helaas niet meer lukken.
Laatste maand in Ecuador viel een beetje tegen , zowel qa weer , bezienswaardigheden en nog wat andere zaken.
Laatste week wat ziekte , waardoor we een week in Quito moesten blijven , en we dus vrij weinig van de stad gezien hebben , en ook zijn notabene onze beide camera's gestolen waardoor er ook geen foto's te zien zullen zijn van Ecuador , plus nog de nodige filmpjes van Machu Pichu...Motorrijden  en Paragliding en nog wat meer... die we speciaal gemaakt hadden voor het thuisfront
Ook hebben we de laatste paar dagen alleen maar bussen en busstations gezien ( o.a 4 uur wachten in de rij bij de Ecuadoriaanse grens en 2 uur bij de Columbiaanse grens , waardoor we aardig in tijd nood kwamen te zitten om voor de kerst een fatsoenlijk verhaal op de site te zetten.
We hebben dus de nodige pech gehad de afgelopen maand.
Maar daardoor laten wij ons niet kennen , we houden moed  , zijn nu in Columbia , wat nu al 10x mooier is dan geheel Ecuador.
En de verhalen over dat het onveilig is hier , daar hebben wij tot nu toe niks van gemerkt.
We blijven hier in Medellin tot na de kerst , en gaan dan Nieuwjaar vieren aan het strand in Cartagena met wat Ierse reismaatjes.
Voor nu laten we het eventjes hier bij , en posten zo snel mogelijk in het nieuwe jaar het verhaal over Ecuador en Columbia.

We willen jullie in ieder geval allemaal een hele fijne kerst wensen ( Feliz Navidad)

En een onwijs fijn , gezond , gelukkig  en liefdevol 2009

Groetjes en een dikke knuffel van ons beide......en tot het volgende verhaal...plus hopelijk foto's ,  als we weer een nieuwe camera gevonden hebben.

Rutger & Michael

21 reacties | reageer

13 steden...2maand en 8dagen....33 slaapplaatsen

Friends , De Amerikaanse serie met de 6 vrienden  , is tot op heden 1 van de stabiele factoren op deze reis. En op reis dat zijn we zeker , we zitten alweer in Huaraz (9 uur rijden ten noorden van Lima) de 3e stad in Peru die we hebben aangedaan.
Het was een ware reis hier te komen , bizarre busritten gehad , douane controles die je in Europa niet snel zult tegenkomen ( visaformulieren invullen in het donker , omdat na 19.00 het stroomnet uitvalt) , mooie vergezichten , bergje op..bergje af , of zo vaak van recht naar links slingerend om de berg dat zelfs de compas het soms even niet meer weet.
Een virusje hier en een bactierietje daar.
Mooie hikes van 4 dagen richting Machu Pichu , een hoogtepunt van de reis tot nu toe.
2 dagen lang in de Bolivaanse Jungle in een oud kasteel van de oud President. hier was een feestje waar Michael een dag kon draaien.
Een spaanse les van een week lang in La Paz bij een oud mevrouwtje thuis aan de eettafel.
Bizarre busrit over de gevaarlijkste weg ter wereld.
En het mooie is.....dit is een vogelvlucht over al onze belevingen van de ongeveer de afgelopen maand.
Iedere dag is weer een dag vol belevenissen en bezienswaardigheden en ontmoet je ook weer veel nieuwe mensen.
Zo zit er nu een meisje uit NL bij ons die een tijdje mee gaat. , en ontmoeten we straks aan de kust weer mensen die we al in eerder plaatsen hebben ontmoet.
Mensen waar je wel wat aan hebt ofniet , mensen die je vaker wilt tegenkomen of gewoon weg naar 1 dag alweer vergeten bent , dat is 1 van de dingen in het backpackersleven.
Nu zitten we dan in Huaraz , waar we via Lima (een stad waar je zeker niet lang wil blijven en we zeker ook niet gedaan hebben) zijn gekomen.
Toen we in Lima aankwamen zagen we meneer Bush nog langs komen in een karavaan met beveiligingen , hij zwaaide nog vriendelijk naar ons ( waarschijnlijk omdat we ook de enige blanken waren die in die straat te vinden waren)
Ook weer zoiets wat gewoon gebeurd.
Hier zitten we weer.....te wachten eigenlijk op de volgende nachtbus (scheelt weer een nachtje hostel) richting het strand dit keer.
Wachten..is een andere stabiele factor van het reizen.
Het wachten leek op Het Titicaca Lake ( 1 van de hoogst gelegen meren ter wereld gelegen in Bolivia ) het normaalste wat er is.. Of het nou voor het eten , drinken of voor het vertrekken van de boot was. Een half uur of uur wachten is hier niks ) een uur wachten op je patatje bijv).
en ja Salmonella schijn je hier ook gratis bij je kip te krijgen.
Vanuit Cusco Peru waar het ziekenhuis bezocht werdt onder begeleiding van een ambulance met Sirenes aan op de vroege zondagmorgen.
Zijn we richting MachuPichu gegaan.. een 4 dagen lange trail , waaronder 1 dag mountainbiken met een afstand van 50 km ( de helft bergopwaarts in de bloedhete jungle) de 2e dag 22km hiken ( waaronder 4km vlak en de rest ook weer bergopwaarts over de oude Incaroute met paadjes van amper 40cm breed) en de 3e dag 3 uur hiken over een treinspoor met daarna nog een bergbekliming van 3200m hoog) en de 4e dag 2500m de berg op via plus minus 8000 trappen. met daarboven op de berg Machu Pichu al Kers op de taart.
Ongeloofelijk zware dagen , maar O zo mooie belevenis die we niet snel vergeten.
Nu gaan we dus richting strand , hoewel we al heeeel wat zand gezien hebben.
Sandboarden vanaf duinen...waar de nederlandse duinen maar muggebultjes bij zijn , en Buggycrossen ( iets wat in Nederland al lang verboden zou zijn ) wat zo ongeloofelijk hard gaat dat je het gevoel hebt  in een achtbaan te zitten.
In dit alles kon je doen in een kleine Oase genaamd Huacachina ( een kustplaatsje in het zuiden van Peru).
Dit was een weer hele andere belevenis dan een 4daagse Machu Pichu trail , maar eveneens zeer vet om te doen.
Het echte strand wacht nu op ons , en de surfplank staat misschien al wel klaar. Mancora in Peru gaan we nu bezoeken.. Een Stad voor Surfers en Badgasten. Tijd om de huid nog iets bij te kleuren.
De tegenstrijdigheid met NL viert hier hoogtij , de sneeuw ligt hier op de bergtoppen.
Laat de winter zijn.... en geniet van de warmte van de kachel.

All the best vanuit Peru

Rutger en Michael

11 reacties | reageer

La Paz Bolivia

Going Faster......Need some time.

Hier zitten we dan , op een houten barkrukje waar je hoogstens een kwatier zonder al te veel pijn op kunt zitten in het roemerige La Paz.... de hoofdstad van Bolivia , en de hoogst gelegen stad ter wereld.
We zijn hier maandagochtend 20.10 binnen gekomen , na een 12 uur durende rit met een bus die de syntus onderhand wel in het museum heeft staan , over zandwegen vol gaten en hobbels die je in NL niet gauw zult tegen komen.
Het voelde dan ook meer als een dropping van 12uur lang midden in de nacht niet wetende waar je terrecht zult komen.
Op zulke momenten wens je dat de Bolivianen ook wat wegenbelasting gingen betalen , zodat de zandwegen verruild konden worden voor asfalt wegen.
Eenmaal aangekomen bleek dat er demonstraties aan de gang waren , honderden bolivianen op de hoofdwegen lopend richting het centrum zwaaiend met vlaggen , en spanddoeken voor Evo Morales. ( Er is nog steeds Racisme , je wordt als blanke met de nek aangekeken , en ze zien je liever gaan als komen).
We konden gaan lopen , dit koste minimaal 3uur lopen met je zware backpack , of wachten tot de drukte van de stoet een beetje voorbij was.
Maar in de bus blijven wachten dus , die na een klein uur  een nieuwe route had bedacht over zandwegen met nog grotere gaten.
Toen we in het centrum aankwamen zagen we direct al hoe bizar de stad is.
In zijn grote ligging ( alles gebouwd tegen de berg op..met het centrum in het dal) de mensen ( met hun vel gekleurde kledij en hoedjes in alle soorten en maten) de drukte ( verkeersregels moeten nog komen , en de stoplichten doen voor spek en bonen mee hier) het verkeer , de straten (  soms zo stijl.. dat je er met de auto alleen naar beneden kunt en er niet tegen op)  en dit alles lijkt voor ons met de dag bizarder te worden.
Toch vinden we het ergens wel een interesante stad , hoe het zich regelt en hoe anders het is dan wat we tot nu toe kennen.
Maar La Paz is de stad waar we maandag binnen zijn gekomen.
Een stad die we bereikt hebben via vele wegen , en heel wat kilomertjes.
Dwars door het noorden van Chili , door de droogste woestijn op aarde (56 jaar niet geregend , en je moet er zeker niet zonder flesje water heen gaan)
Waar we uiteindelijk in San Pedro De Atacama aankwamen ( een dorp zo groot als laren , dat bekend staat als backpackers dorp , waar je vele activiteiten kunt beleven zoals sandboarding en mountainbiken)
Vanuit San Pedro zijn we een tour gaan doen richting Uyuni in Bolivia.
Waar we de befaamde zoutvlaktes van Bolivia op gingen.( Salar De Uyuni aka de zoutvlaktes , 2 uur lang rijden over zoutvlaktes , en niks anders om je heen dan zout...dus zeg maar van Amsterdam naar Enschede zonder dat je ook maar iemand tegenkomt of iets anders ziet dan zout.)
De tour , die 3dagen duurde , heeft ons een echt hele mooie landschappen , lagunes , bergen en wateren als in je dromen  en uitgestrekte valleien laten zien.
Het was een geweldige ervaring die we iedereen kunnen aanraden.
Zo stonden we ineens in de middle of nowhere met 2 lekke banden van de jeep.
Wachten op een volgende jeep dan maar.
De Andere jeep had maar 1 reserve band , en dus moest de chauffeur de andere band op ouderwetse manier plakken.
Met hamer en bandenlichter de band van de velg halen , en eenmaal geplakt weer met fietsenpomp oppompen.
1 geluk is.........Bolivia is MOOI....................................
We stonden op een geweldige plek. Water , bergen , grazende lama´s en een inheemse familie.
We konden uiteindelijk ook niks anders dan rustig in de berg te gaan zitten en te genieten.
Dit is dan ook wat we doen , genieten van alles wat er op ons afkomt....

groetjes en tot het volgende verhaal.

Rutger en Michael...

Ps.... Bedankt voor jullie reacties op de site , en als er nog vragen zijn of wat dan ook horen we dat  graag , over een week zitten we in Peru , en lopen we een maand voor op schema , en misschien nemen we nog tijd voor een Spaanse cursus.
En we willen nog wel veel meer vertellen over onze 6daagse trip door Chili en 3daagse trip door Bolivia, maar dan zijn we dagen aan het typen , en daarvoor zijn we niet op reis.
Die verhalen komen we jullie straks in geuren kleuren vertellen in Holandia.

26 reacties | reageer

Volgende pagina »