Terwijl in Guatemala Kuupert nog een kuub klei kiept met de kiepkruiwagen, zijn wij al weer in Mexico aangekomen. Palenque om precies te zijn.
Via stuiterende zandwegen, een hutje als migratie- stempelpost ergens in het boerenland, een rivier met vele kolken en daarna een stuk over de Mexicaanse highway, zijn we na zo´n 9 uur rijden aangekomen in Palenque, de stad waar we nu bivakeren.

Guatemala is een land dat zeker lang in ons geheugen zal blijven zitten. Bijna een maand hebben we rondgerezen in dit prachtige stukje Centraal-Amerika.
Van het zonnige Aruba vol rijke vakantiegangers, vlogen we naar Guatemala City. Even wennen om het backpacken weer op te pakken, maar na twee dagen zit je er weer helemaal in en is het weer heerlijk om van hot naar her te gaan.
Antigua werd als eerste aangedaan, een prachtig oud koloniaal stadje, waar de oudheid nog in geuren en kleuren te voelen is. De straten smal en bekleed met kinderkoppen, vele oude kerken en een grote markt waar ze veelal dezelfde spullen (textiel en andere kunst stukken) voor een zeer lage prijs willen verkopen.
Het is hier, Antigua, waar wij ook een actieve vulkaan beklommen, Pacaya genaamd, waar helaas weinig foto´s van zijn vanwege de mist die ons van het kiekjes schieten weerhield.
Vanuit Antigua was het weer krap zitten voor een paar uur in een shuttlebus naar Xela.
Xela de stad waar bijna iedere backpacker heen gaat om zijn spaans te verbeteren of om even heerlijk uit te rusten in een van de nabij gelegen warmwaterbronnen. Voor ons geen van beide, maar de rust hebben we zeker wel gepakt. De temperaturen waren hier wel verassend, ´s nachts koud, met zelfs een beetje vorst en overdag een heerlijk lente zonnetje waardoor we toch nog een beetje het gevoel hadden een winter en lente meegemaakt te hebben, al was het maar voor een paar dagen.
Ook Lago Atitlan werd door deze twee heren bezocht, 'Het mooiste meer van Latijns-Amerika', volgens de meeste mensen in Guatemala dan.
Ieder meer heeft zo zijn eigen schoonheid, mystiek en iets specials. Zo ook dit meer, omringt door hoge bergen en kleine dorpjes, een magische plek.
Van een van de dorpjes Panajachel was het 14 uur rijden naar de andere kant van het land. 14 uur in een ijskoude bus, want ze zijn hier O zo trots op hun airco en je krijgt dan ook een harde 'Nee' te horen als je vriendelijk vraagt als die misschien ook uit kan. Flores was de eindbestemming van deze lange rit. Een plaats waar vele mensen heen gaan om een rustplek te zoeken voor dat ze naar De beroemde Maya-tempels afreizen.
Wij zijn hier uiteraard ook heen geweest. Dit was een van de redenen om Centraal-Amerika aan te doen, de Maya´s. Ze blijven ons facineren.
Hier is Tikal voor de meeste mensen misschien niets meer dan een dag atractie iets wat je gezien moet hebben, omdat het in de highlight top vijf staat van de meeste Centraal-Amerika guide books. Maar voor ons is het veel meer dan dat alleen een dag atractie. Voor ons was het drie dagen geschiedenisles, vol interessante en leerzame dingen.
We weten allemaal dat de zon opkomt en weer onder gaat, de dag verandert in de nacht en we vinden dit allemaal maar wat vanzelfsprekend.
Nu mocht het zo zijn dat er een paar duizend jaar geleden (precies in dit werelddeel) een cultuur ontstond die de cyclus van de (opkomst en de ondergang van de) zon in een ander daglicht stelde. Het was hier, in dit werelddeel, dat de mensen de dag als het leven zagen, als vitaliteit en de kracht. De nacht zagen ze als het tegenovergestelde, als de dood, het donker, maar ook voor vrijheid. Want hier in de mayacultuur was de dood iets wat niet gevreesd werd. Het was zelfs zo dat ze een soort voetbalspel hadden, laten we het mayavoetbal noemen, waarbij je als winnaar gedood werd. De dood was hier de winst, een eer om naar de goden te mogen.
Een cultuur die dus iet wat anders over de normale verschijnselen van het leven denkt.
Beiden vinden we het dan ook erg interessant om hier door de bossen te lopen of door de jungle te struinen op zoek naar ruines.
Die ruines en tempels zijn dan ook erg imposant en fascinerend, zoals ook op de foto´s te zien is. En dit allemaal op een prachtige plek ver de jungle in.
Wij waren de eerste dag om vijf uur in de ochtend het park ingeslopen, een uur voor opening in het donker door de jungle vol met rare geluiden. Opzoek naar de tempel die beklommen moest worden om de duisternis te zien verdwijnen om plaats te maken voor de zonnestralen. Een prachtige ervaring in een prachtig land vol met mogelijkheden.
Met een voldaan gevoel gaan we de laatste maand in, want 22 april zullen onze voetzolen europa weer voelen.
Nu zal Mexico ons geheugen binnen treden.